Po wybuchu II wojny światowej do lutego 1940 przebywał w Brukseli. Następnie był komendantem Szkoły Podoficerów Artylerii w obozie w Camp de Coëtquidan we Francji. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii był referentem w Komendzie Obozu Wojska Polskiego w Douglas, następnie zastępcą dowódcy i dowódcą kolumny zaopatrzenia. W latach 1941–1943 był wykładowcą w Szkole Oficerów Wywiadu w Londynie i Glasgow. Awansowany na majora artylerii 1 stycznia 1943. Od 1 czerwca 1944 był oficerem wywiadowczym Oddziału Informacyjnego 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. Od 31 marca 1945 do 31 lipca 1945 oddelegowany do pracy ośrodku interrogacji jeńców niemieckich przy dowództwie amerykańskiej 5 Armii. W 1947 wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji mieszkał w Londynie, pracując jako urzędnik pocztowy.
Należał do Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, współpracował z Instytutem Polskim i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie. W latach 1963–1968 był wiceprzewodniczącym Prezydium Rady Zjednoczenia Polskiego w Wielkiej Brytanii. Zmarł w Londynie 27 sierpnia 1968. Pochowany na Cmentarzu North Sheen.
Był żonaty z Zofią Renatą zd. Ossowską. Mieli dwie córki: Annę (ur. 1937) i Ewę Zofię (ur.