16 września 1945 roku FAA uznało, że Firecrest z silnikiem Sabre nie uzyska oczekiwanych osiągów, tym samym, 8 października tego samego roku cały projekt tej wersji został anulowany.
Wiosną 1946 roku Blackburn zaproponował opracowanie wersji z silnikiem turbośmigłowym. Pod uwagę brane były jednostki Bristol Proteus, który miał pozwolić na osiągnięcie maksymalnej prędkości rzędu 681 km/h, prędkości wznoszenia 22,6 m/s i pułapu praktycznego 12 497 m. Rolls-Royce Clyde, który teoretycznie pozwoliłby na osiągnięcie prędkości maksymalnej 660 km/h, przy prędkości wznoszenia 21,6 m/s i pułapem praktycznym 11 887 m. Armstrong Siddeley Python z sześciołopatowym śmigłem przeciwbieżnym, mający pozwolić na lot z szybkością maksymalną rzędu 711 km/h, na pułapie praktycznym 12 192 m i prędkością wznoszenia 21,6 m/s. Projekt otrzymał oznaczenie wytwórni B-62 i wzbudził zainteresowanie FAA, która widziała w nim zabezpieczenie na wypadek fiaska programu przystosowania samolotu Westland Wyvern do silnika Rolls-Royce Clyde.