Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich z 1882 roku wymienia nazwę Hrud. Jest to własność włościańska w powiecie konstantynowskim nad rzeką Białką, o 5 wiorst na północ od Białej, przy trakcie bialsko-janowskim, przylega do folwarku Roskosz. W roku 1827 było tu 40 domostw i 437 mieszkańców, obecnie (1882) – 59 domostw i 585 mieszkańców. Powstanie styczniowe miało ogromny wpływ na dalszą historię Podlasia. Brak jest jednak jakichkolwiek śladów pisanych na temat udziału mieszkańców Hruda w tym powstaniu. Niewątpliwe jest, iż takowy udział musiał wystąpić. Po powstaniach prześladowania dotknęły bowiem mieszkańców okolic wsi.

Hrud znajdował się na obszarze zaboru rosyjskiego. Od 1865 władze carskie rozpoczęły działania przygotowujące do likwidacji unickiej diecezji chełmskiej i przekształcenia parafii unickich na prawosławne. Hrud należał do grona parafii, w których wierni, pomimo prześladowań i kar, pozostali wierni katolicyzmowi (oporni). Po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, gdy w Hrudzie istniała już parafia prawosławna, na rzecz oporu unitów działali w Hrudzie: Jakub Kozak, Stefan Tomczuk, Szymon Wachowicz. Opór unitów z Hruda opisał Władysław Reymont w wydanym w 1910 zbiorze pt.