Jazz w Polsce – część polskiego życia muzycznego obejmująca twórczość, wykonawstwo, recepcję, edukację, krytykę oraz działalność klubową, festiwalową i wydawniczą związaną z jazzem. Jego korzenie w Polsce sięgają okresu międzywojennego, gdy funkcjonował przede wszystkim w kręgu muzyki tanecznej, kabaretowej i rozrywkowej, natomiast szerszy rozwój życia jazzowego nastąpił po II wojnie światowej, szczególnie po 1956.
W pierwszych dekadach obecności jazzu w Polsce istotną rolę odgrywały , zespoły swingowe, kluby i środowiska skupione wokół muzyków oraz popularyzatorów tej muzyki. Po okresie ograniczeń związanych z realizmem socjalistycznym rozwój jazzu przyspieszyły m.in. Zaduszki Jazzowe, festiwale w Sopocie, Jazz Jamboree, działalność klubów jazzowych, prasy muzycznej, radia oraz późniejsze formy edukacji jazzowej.
Charakterystyka stylistyczna Jazz w Polsce rozwijał się jako zjawisko stylistycznie zróżnicowane. Obejmował zarówno nurty związane z jazzem tradycyjnym, jak i jazz nowoczesny oraz odmiany bliższe mainstreamowi.