Ehlers zaczął więc poszukiwać użytecznych sposobów charakteryzowania rozwiązań dokładnych w sposób niezmienniczy, czyli niezależny od wyboru współrzędnych. W tym celu badał wewnętrzne, geometryczne własności znanych rozwiązań dokładnych.
W latach 60. XX wieku, nawiązując do swojej pracy doktorskiej, Ehlers opublikował serię artykułów – wszystkie poza jednym napisane wspólnie ze współpracownikami z grupy hamburskiej – która później zyskała miano „hamburskiej Biblii”. Pierwszy z nich, napisany z Jordanem i Kundtem, jest rozprawą o systematycznym sposobie charakteryzowania rozwiązań dokładnych równań pola Einsteina. Przedstawiona w niej analiza wykorzystuje narzędzia geometrii różniczkowej, takie jak (czyli tych części tensora Riemanna opisujących krzywiznę czasoprzestrzeni, których nie ograniczają równania Einsteina), grupy izometrii oraz przekształcenia konforemne. Praca ta zawiera także pierwszą definicję i klasyfikację , czyli klasy prostych fal grawitacyjnych.