Diagramy Venna to odmiana diagramów Eulera podlegająca bardziej rygorystycznym warunkom. Diagram Venna musi zawierać wszystkie możliwe strefy wyznaczone przez jego n krzywych – po jednej dla każdej kombinacji przynależności i nieprzynależności do tworzących go zbiorów. W diagramach Venna puste strefy zaznacza się cieniowaniem, zwykle czernią. W diagramach Eulera pustość zbioru może wyrażać już sam brak odpowiedniej strefy.
Historia Diagramy przypominające diagramy Eulera i pełniące podobne funkcje istniały zapewne od dawna. Ich dokładne datowanie jest jednak możliwe dopiero od czasu wynalezienia prasy drukarskiej.
Przed Eulerem Pierwszymi autorami, którzy opublikowali drukiem diagramy w stylu Eulera i krótko je omówili, byli Juan Luis Vives (w 1531), Nicolaus Reimers (w 1589), Bartłomiej Keckermann (w 1601) oraz (w 1614). Pierwsze szczegółowe opracowanie tych diagramów przypisuje się (1625–1699), który nazywał ten rodzaj diagramu (przyrządem do mierzenia logiki). Weigel jako pierwszy wykorzystał figury na płaszczyźnie do wykazania poprawności wszystkich prawidłowych form sylogizmu. Dla sądów ogólnotwierdzących, czyli zdań typu „wszystkie A są B”, figura podmiotu powinna leżeć w całości wewnątrz figury orzecznika. Dla sądów przeczących, typu „żaden A nie jest B”, figury powinny być rozłączne.