W XIX wieku diagramy Eulera stały się najpowszechniej stosowaną formą reprezentacji w logice, zwłaszcza wśród „kantystów”, takich jak Arthur Schopenhauer, Karl Christian Friedrich Krause czy William Hamilton. Schemat Eulera miał jednak ograniczenie, bo figury nie odpowiadały jednoznacznie zdaniom. Tradycyjna logika znała cztery rodzaje zdań kategorycznych (A, E, I, O). Tymczasem Joseph Gergonne wykazał w 1817 roku, że między dwiema klasami może zachodzić pięć relacji. Pierwsza klasa może zawierać się ściśle w drugiej albo odwrotnie, obie mogą się całkowicie pokrywać, być całkowicie rozłączne albo częściowo na siebie zachodzić. Relacje te nazywa się dziś relacjami Gergonne’a.

thumb|Strona z Hamiltona. Symbole A, E, I i O odnoszą się do czterech rodzajów sądów kategorycznych występujących w sylogizmie

Historia tych diagramów była wówczas zbadana tylko częściowo. Większość logików przypisywała więc ich autorstwo Eulerowi, co prowadziło do licznych nieporozumień. Część z nich utrzymuje się do dziś. William Hamilton błędnie twierdził, że pierwszym, który użył okręgów do „uzmysłowienia… abstrakcji logiki”, był nie Euler, lecz Weise. W rzeczywistości jednak książkę przypisywaną Weisemu napisał Johann Christian Lange, a nie Weise.