W trakcie rejsu, przebywając na południowym Atlantyku, Hues prowadził obserwacje astronomiczne Krzyża Południa i innych gwiazd półkuli południowej, obserwował też deklinację magnetyczną tam i na równiku. Po śmierci Cavendisha Hues powrócił do Anglii razem z Johnem Davisem i ogłosił swoje odkrycia w dziele (Traktat o globusach i ich użyciu, 1594), które zadedykował Raleighowi. Książka miała objaśniać posługiwanie się globusami ziemskim i niebieskim, wykonanymi i wydanymi przez Emery’ego Molyneux pod koniec 1592 lub na początku 1593 roku. Najwyraźniej dzieło miało także zachęcać angielskich żeglarzy do stosowania praktycznej nawigacji astronomicznej, choć zauważyła, że napisanie go po łacinie sugeruje, iż było adresowane do uczonych czytelników na kontynencie. Hues chwalił globusy Molyneux, określając je jako obszerniejsze od jakichkolwiek innych – większe od globusów Mercatora i , co czyniło je bardziej czytelnymi i dostępnymi dla żeglarzy niemających głębszej wiedzy z matematyki. W 1595 roku William Sanderson, londyński kupiec, który w znacznej mierze sfinansował budowę globusów, podarował niewielki globus wraz z „łacińską książeczką Huesa, która naucza użycia moich wielkich globusów” Robertowi Cecilowi. Cecil był mężem stanu, ministrem i kierownikiem wywiadu Elżbiety I oraz Jakuba I Stuarta.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Robert Hues · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.