Część czwarta, którą Hues uznawał za najważniejszą, wyjaśniała, jak za pomocą globusów żeglarze mogą wyznaczać położenie Słońca, szerokość geograficzną, kurs i przebytą drogę, amplitudy i azymuty oraz czas i deklinację. Ostatnia część dzieła zawierała inspirowany pracami Harriota traktat o loksodromach, czyli liniach stałego kursu na mapie żeglarskiej. Hues złożył w niej hołd umiejętnościom Harriota i zapowiedział, że przygotowuje on pełny traktat o loksodromach – który ostatecznie nie ukazał się drukiem. Część ta stanowi pierwsze znane zastosowanie niepublikowanych prac Harriota w dziedzinie matematyki stosowanej. W dziele Hues po raz pierwszy ogłosił też sześć podstawowych twierdzeń nawigacyjnych prowadzących do rozwiązania tzw. „trójkąta nawigacyjnego”, czyli rachunku łączącego kurs, przebytą drogę oraz zmiany szerokości i długości geograficznej. Stosowano go w żegludze płaskiej, uproszczonym rachunku traktującym niewielki obszar morza jak płaszczyznę. Różnica szerokości geograficznej i zboczenie, odpowiadające w tym rachunku zmianie długości geograficznej, stanowią dwa boki trójkąta prostokątnego schodzące się pod kątem prostym. Przebyta droga jest przeciwprostokątną, a kąt między różnicą szerokości a drogą wyznacza kurs.