Bronisław Ignacy Dembowski (ur. 19 sierpnia 1848 w Pułtusku, zm. 25 grudnia 1893 w Warszawie) – polski etnograf, kolekcjoner sztuki ludowej Podhala, znawca gwary podhalańskiej; z wykształcenia prawnik.

Życiorys Pochodził z rodziny szlacheckiej, pieczętującej się herbem Koźlarogi. Był najstarszym synem Józefa i Zofii z Ubyszów (dla ojca było to drugie małżeństwo). Ojciec piastował urząd sędziego w miejscowym wydziale Sądu Poprawczego Powiatowego. Bronisław miał ośmioro rodzeństwa; wieku dojrzałego dożyło tylko dwóch braci: Tadeusz (ur. 1856, wybitny chirurg, właściciel prywatnej kliniki w Wilnie) i Aleksander (ur. 1865, absolwent szkoły rolniczej w Dublanach, większą część życia mieszkał w Warszawie). Józef Dembowski zmarł w 1865 r., a jego żona w 1868 r. Po śmierci rodziców Bronisław opiekował się braćmi.

W 1859 r. rozpoczął naukę w pułtuskiej pięcioklasowej Szkole Powiatowej (progimnazjum). Od 1862 r. uczęszczał do gimnazjum w Warszawie, gdzie w 1868 r. zdał egzamin dojrzałości. Tego samego roku podjął studia prawnicze na uniwersytecie w Heidelbergu, gdzie w 1873 r. uzyskał stopień doktora obojga praw. Od jesieni 1874 r. przez krótki czas pracował jako urzędnik Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej (m.in. w Aleksandrowie Kujawskim).