Najwyżej położone obszary Huty Józefów leżą w północnej części wsi, koło Józefowa (280 m n.p.m.), najniżej w południowej części w okolicach Zarajca Potockiego w części zwanej Dąbrową (245 m n.p.m.).
Tereny Huty Józefów to obszar, gdzie nie ma cieków wodnych a spływ wód powierzchniowych i wiosennych odbywa się w kierunku Stanianki i Lutynki będących dopływami Sanny.
O tym, że kiedyś było inaczej świadczą pozostałości niewielkich oczek wodnych oraz szerokie doliny, w których kiedyś niewątpliwie płynęły niewielkie strumyki. Analiza ukształtowania pionowego pozwala wysnuć wnioski że kiedyś sieć wodna była znacznie bogatsza a zanikanie i schodzenie źródeł w dół rzek ma swoje przyczyny w trzebieniu lasów. Na wschód od wsi na gruntach wsi Radwanówka znajduje się niewielki przysiółek o nazwie Mokradła. Już sama nazwa wskazuje na właściwości terenu. Tu też doszło do niezbyt fortunnego wytrzebienia lasów, ale pozyskany grunt niespecjalnie nadawał się do uprawy. Podobne enklawy znajdujemy w części Huty Józefów określanej jako Dąbrowa. Jeszcze na mapie barona von Heldensfelda, pochodzącej z przełomu XVIII i XIX wieku na terenach dzisiejszej Huty Józefów dominują obszary leśne.