Niektóre gatunki pszczół, na przykład pszczoła miodna (Apis mellifera), nie są w stanie wytworzyć wibracji wystarczająco silnych do pozyskania pyłku w ten sposób.
Przykładowe rodzaje pszczół zapylające wibracyjnie to: sp. Bombus terrestris i inne trzmiele sp. sp. sp. sp. sp. Xylocopa
Wykorzystanie komercyjne i kontrowersje Zapylanie wibracyjne wykorzystuje się w rolnictwie na plantacjach borówek oraz przy uprawach szklarniowych pomidorów (Solanum lycopersicum). Ten sposób zapylania zmniejsza udział samozapylenia, a powstałe w ten sposób owoce mają parametry o wyższej wartości komercyjnej. Na początku XXI wieku w szklarniach na całym świecie w sezonie wegetacyjnym wykorzystywało się w tym celu nawet 50 kolonii trzmieli na hektar. Wzrost zainteresowania zapylaniem przez trzmiele, skutkujący zwiększeniem konkurencji między producentami, oraz wzrost skuteczności hodowli przyczyniły się do spadku całkowitych kosztów związanych z koloniami trzmieli. W Nowej Zelandii dzięki sprowadzeniu do zapylania trzmieli z Europy udało się przywrócić populację koniczyny czerwonej. Sugestie sprowadzenia trzmieli pojawiły się także w Australii, spotkały się one jednak ze sprzeciwem ze strony środowisk ekologicznych, ponieważ owady te byłyby tam gatunkiem inwazyjnym.
Przypisy
Kategoria:Zapylanie Kategoria:Pszczoły