Charakterystyka i źródła zanieczyszczeń Stal używana jako osłona albo element konstrukcyjny czułego układu pomiarowego powinna wnosić możliwie mały wkład do liczby zliczeń cząstek promieniowania. O przydatności materiału nie rozstrzyga wyłącznie jego wiek, lecz rzeczywista aktywność promieniotwórcza i skład radionuklidowy konkretnej partii materiału.
Żelazo i stal nie są zwykle istotnym źródłem naturalnej promieniotwórczości, ale mogą zawierać promieniotwórcze zanieczyszczenia. Jednym z najważniejszych radionuklidów w skażonej stali jest kobalt-60. Ze względu na podobieństwo właściwości chemicznych kobaltu do żelaza pozostaje w stopie podczas jego przetopu, zamiast przechodzić do żużlu, natomiast częściej trafia do pyłów, a do żużlu.
Izotop kobalt-60 nie występuje w naturze, powstaje wyłącznie w wyniku aktywacji neutronowej trwałego kobaltu-59. Źródła kobaltu-60 w stali dzieli się na: zanieczyszczenie produkcyjne, skażony złom, czynniki środowiskowe związane z próbami jądrowymi lub awariami obiektów jądrowych oraz aktywację neutronową materiału. W hutnictwie stosowano źródła promieniowania kobaltu-60 do monitorowania zużycia wyłożeń pieców;