Jego zespoły występowały pod nazwą Dajos Béla Tanzorchester oraz innymi nazwami, a sam muzyk używał także pseudonimów Friedrich Elsberg i Sándor Józsi.

Od końca lat dwudziestych XX wieku należał do znanych kierowników orkiestr berlińskiej sceny rozrywkowej. Jego zespoły występowały w hotelach, domach towarowych, radiu i filmie dźwiękowym, a także koncertowały poza Niemcami. W składach prowadzonych przez Bélę grali m.in. , i . Grothe jako osiemnastolatek został pianistą w jego zespole, McFarlane występował i nagrywał z jego orkiestrą w Niemczech w latach 1925–1932, a później grał z Bélą także w Argentynie w latach 1935–1937; z zespołem Béli współpracował również Weiss w berlińskim okresie swojej działalności. Na jego ujęcie jazzu wpływ miał styl Fletchera Hendersona.

W 1933, po dojściu nazistów do władzy i wobec prześladowań ze względu na żydowskie pochodzenie, opuścił Niemcy. Przebywał następnie m.in. w Amsterdamie i Paryżu, koncertował w Europie oraz brał udział w nagraniach w Paryżu i Londynie. W 1935 wyjechał do Buenos Aires, gdzie występował w radiu i lokalach muzycznych.