Tak więc Konstytucja kwietniowa stworzyła prawne podstawy dla legalnego funkcjonowania władz polskich na uchodźstwie podczas II wojny światowej – początkowo w Paryżu i Angers, a później w Londynie. Rząd RP na uchodźstwie jako podmiot prawa międzynarodowego uznawany był szeroko do 5 lipca 1945 r., a resztkowo do 19 października 1972 r., zaś po tej dacie trwał już jedynie jako symbol niezłomności oporu wobec powojennego porządku prawno-politycznego narzuconego Polsce, podważając zarazem legitymację władz Polski Ludowej – aż do 22 grudnia 1990 r.

Po II wojnie światowej i objęciu władzy w Polsce przez komunistów urząd prezydenta RP funkcjonował w latach 1947–1952, a jedyną osobą go pełniącą był Bolesław Bierut. Po wprowadzeniu Konstytucji z 1952 i zmianie nazwy państwa na Polską Rzeczpospolitą Ludową, większość funkcji prezydenta przejęła kolegialna Rada Państwa z Przewodniczącym na czele, przy czym całkowicie zniesiona została wówczas funkcja najwyższego zwierzchnika sił zbrojnych – aż do noweli konstytucyjnej z 1983 r., kiedy to funkcja Prezesa Rady Ministrów została rozdzielona z funkcją przewodniczącego Komitetu Obrony Kraju, a ten ostatni – powoływany odtąd osobno przez Sejm – objął zarazem funkcję zwierzchnika Sił Zbrojnych PRL.