Kasper Pętkowski (ur. w październiku 1554 w Pętkowie, zm. 16 lutego 1612 w Krakowie) – polski jezuita, poeta, dramatopisarz.
Życiorys mały|Święty a powszechny Sobór we Florenciey odprawiony, Kraków 1609, w tłumaczeniu K. Pętkowskiego Urodził się w wieloletniej rodzinie drobnoszlacheckiej we wsi Pętkowo w ziemi nurskiej. W 1569 rozpoczął naukę w szkole w Czerwińsku, w 1571 przeniósł się do kolegium jezuitów w Pułtusku. Po ukończeniu klasy gramatyki, syntaksy oraz poetyki zdał egzamin przednowicjacki w zakonie jezuitów. Na egzaminie odnotowano jego niewielką wadę wymowy oraz doskonałą pamięć, znajomość łaciny i greki, a także zdolności poetyckie. Do zakonu jezuitów wstąpił 1 lutego 1574 w kolegium jezuitów w Braniewie, rozpoczynając nowicjat. Następnie kontynuował studia w kolegium jezuckim w Poznaniu, gdzie kształcił się pod kierunkiem wybitnego biblisty, autora pierwszego tłumaczenia Biblii na język polski, ks. Jakuba Wujka, a jednocześnie sprawując pieczę nad jego mieszkaniem. W Poznaniu Kasper rozpoczął pisanie wierszy w języku łacińskim. W latach 1578–1581 był nauczycielem poetyki oraz języka greckiego w kolegium jezuitów w Braniewie.