Muzyka Halo w muzyce do filmu połączyła elementy syntetyczne z akustycznymi, zgodnie z napięciem między tym, co naturalne, a tym, co nienaturalne. Otwierający film utwór „Hyphae” („Strzępki”) i rozwija się i rozprzestrzenia niczym tytułowa sieć grzybni. Tworzy go intensywny kolaż dźwięków, zgrzytliwych smyczków i luźnych pętli fortepianowych osadzonych na tle pulsujących i budujących napięcie syntezatorów. Po nim następują trzy utwory z cyklu „Rome Theme”, utrzymane w zróżnicowanych formach muzyki kameralnej. W pierwszym z nich wiolonczelista Oliver Coates stworzył elegijne solo, w drugim, zrealizowanym z udziałem Coatesa i skrzypaczki Galii Bisengaliewej Halo wprowadziła organowe wypełnienia w stylu Philipa Glassa, trzeciemu natomiast nadała formę niespokojnej etiudy fortepianowej. Delikatniejsze solo fortepianowe pojawiło się również w utworze „Marbles”. Centralnym utworem albumu jest, ze względu na swoją poruszającą jakość, „Zeljava”, nazwany na cześć opuszczonej byłej jugosłowiańskiej bazy lotniczej, przedstawionej w filmie. Na ścieżce dźwiękowej znalazła się również krótka interpretacja „Stabat Mater”, XVIII-wiecznej muzyki sakralnej Pergolesiego, pierwotnie przeznaczonej na smyczki i głos, tu zaadaptowanej przez Halo na fortepian.