W XVIII wieku świątynia była pod wezwaniem św. Stanisława, wcześniej była pod obecnym wezwaniem. Wieża zawaliła się w 1762 roku. Remont generalny przeprowadzono w XIX wieku. Kościół podlegał pod niezależną prałaturę pilską. 15 lipca 1958 roku kościół został wpisany do wojewódzkiego rejestru zabytków nieruchomych (nr rej. 104).
Architektura Kościół znajduje się na terenie podworskim i jest otoczony kamiennym murem. Świątynia murowana z cegły i kamienia, salowa, zbudowana w stylu gotyckim, orientowana, jednonawowa z prezbiterium na rzucie prostokąta. Prezbiterium jest niższe i węższe od nawy, oddzielone łukiem tęczowym. Od północy przylega czterokondygnacyjna wieża na rzucie czworokąta, natomiast od południa – zakrystia. Elewacje ceglane ze skarpami, z ostrołukowymi oknami oraz blendami. Cegły ułożone wątkiem polskim. Nawę i prezbiterium nakrywają dachy dwuspadowe, pokryte karpiówką, natomiast wieżę wieńczy hełm ostrosłupowy. Na wieży znajdował się zegar. Świątynia była wielokrotnie remontowana, m.in. przebudowano ją i wyremontowano w 1604 roku, zachowała jednak cechy stylowe gotyku. Kubatura wynosi 2700 m³, a powierzchnia użytkowa 304 m².