Jednak w warunkach głębokiego rozdrobnienia politycznego i braku możliwości zbudowania trwałej większości parlamentarnej, w schyłkowym okresie Republiki Weimarskiej praktyka ta doprowadziła do powoływania tzw. (niem. Präsidialkabinette). Były to rządy mniejszościowe, które nie opierały się na większości w Reichstagu, lecz wyłącznie na zaufaniu głowy państwa. Gabinet taki mógł funkcjonować tak długo, dopóki Reichstag nie zdołał zebrać większości, aby przegłosować mu wotum nieufności.
Zgodnie z art. 50 Konstytucji wszystkie rozporządzenia i zarządzenia prezydenta – w tym także te dotyczące sił zbrojnych oraz podejmowane w celu przywrócenia porządku publicznego – wymagały dla swej ważności kontrasygnaty kanclerza Rzeszy lub odpowiedniego ministra, który poprzez podpis przejmował polityczną odpowiedzialność za dany akt prawny. Samo udzielenie kontrasygnaty przez kanclerza lub ministra było pozostawione ich swobodnemu uznaniu. Kluczowe zatem w tym aspekcie były stosunki pomiędzy organami egzekutywy. Ówczesna doktryna niemiecka nie uznawała kontrasygnaty za ograniczenie pozycji ustrojowej prezydenta.