Jan II Henckel, także Johannes Henckel lub Johannes Henckel von Donnersmarck (ur. w 1481, zm. w 1539 we Wrocławiu) – duchowny katolicki, humanista renesansowy, kaznodzieja dworski królowej Marii Habsburżanki oraz kanonik wrocławski. Należał do kręgu środkowoeuropejskich humanistów pierwszej połowy XVI wieku i utrzymywał kontakty z Erazmem z Rotterdamu, Marcinem Lutrem i Filipem Melanchtonem.
Pochodził z rodu Henckel von Donnersmarcków, wywodzącego się ze Spiszu. Jego działalność wiązała rodzinę ze środowiskami humanistycznymi Górnych Węgier, dworem królewskim w Królestwie Węgier oraz ze Śląskiem.
Imię i nazwisko
W źródłach łacińskich i niemieckich występuje jako Johannes Henckel, Johannes Henckel von Donnersmarck oraz Johannes Henckel de Quintoforo. Określenie de Quintoforo odnosiło się do łacińskiej nazwy Spiskiego Czwartku, którego niemiecka nazwa Donnersmarkt została następnie związana z nazwiskiem rodu.
W polskich opracowaniach genealogicznych i regionalnych spotykana jest forma „Jan II Henckel”, służąca odróżnieniu go od innych przedstawicieli rodziny noszących to samo imię.
Pochodzenie
Pochodził z rodziny Hencklów związanej ze Spiszem i Spiskim Czwartkiem.