Pełnił funkcję duchownego i kaznodziei związanego z dworem królowej.
Jego działalność przypadała na okres rozprzestrzeniania się idei reformacyjnych oraz narastającego zagrożenia Królestwa Węgier ze strony Imperium Osmańskiego. Po śmierci Ludwika II w następstwie bitwy pod Mohaczem w 1526 roku Henckel pozostawał związany z otoczeniem królowej wdowy.
Henckel uczestniczył w kontaktach dworu Marii Habsburżanki z przedstawicielami humanizmu i reformacji. Według Zoltána Csepregiego za pośrednictwem Henckla i Melanchtona królowa skierowała do Lutra pytania dotyczące przyjmowania komunii pod dwiema postaciami.
Kanonik wrocławski
W 1531 roku Henckel przybył na Śląsk i został kanonikiem kapituły katedralnej we Wrocławiu. Objęcie kanonii włączyło go do środowiska śląskich elit kościelnych i zapewniło mu miejsce w strukturach miejscowego Kościoła katolickiego.
Ostatnie lata życia spędził we Wrocławiu. Zmarł w 1539 roku i został pochowany w katedrze św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu.
Humanizm i kontakty intelektualne
Henckel należał do środowiska humanistów Europy Środkowej.