W latach 1986–1992 plac został przebudowany według projektu architekta Borisa Podrecci. Modernizacja była związana z przygotowaniami do obchodów trzechsetnej rocznicy urodzin Giuseppe Tartiniego przypadającej w 1992 roku.
Podrecca zachował eliptyczny układ centralnej części placu, podkreślając go kontrastowym układem kamiennych płyt. Forma nawierzchni nawiązuje zarówno do dawnego basenu portowego, jak i do pętli wykorzystywanej przez historyczną komunikację tramwajową.
Projekt uporządkował przestrzeń placu i ograniczył jej funkcję komunikacyjną na rzecz funkcji reprezentacyjnej oraz pieszej. Współczesna aranżacja stanowi przykład połączenia historycznego układu urbanistycznego z architekturą przestrzeni publicznej końca XX wieku.
Układ przestrzenny
Plac ma otwarty, nieregularny kształt z wyraźnie zaznaczoną elipsą w centralnej części. Od południa i południowego zachodu łączy się z portem oraz nadmorską promenadą, natomiast z pozostałych stron jest otoczony zwartymi pierzejami budynków.
Z placu otwierają się osie widokowe w stronę portu, wzgórza z kościołem Świętego Jerzego oraz wąskich ulic historycznego centrum. Nad zabudową placu dominuje dzwonnica kościoła Świętego Jerzego, wzorowana na kampanili bazyliki św.