Jadźurweda (dewanagari यजुर्वेद) – jedna z czterech sanhit (zbiorów) wchodzących w skład Wed; składa się z formuł liturgicznych (jadźus) różnej długości, które wypowiadał cicho w czasie ofiary wedyjskiej adhwarju (kapłan, wykonujący wszelkie czynności manualne w ramach ofiary wedyjskiej).
Jadźurweda zachowała się w kilku redakcjach (znacznie się między sobą różniących) i dwóch wersjach: śuklajadźurweda (biała jadźurweda) – składająca się tylko z mantr; krysznajadźurweda (czarna jadźurweda) – składająca się z mantr i komentarzy do nich.
Śuklajadźurweda – zachowała się dwóch redakcjach: Kanva Madhjandina
Krysznajadźurweda – zachowała się w czterech redakcjach: Taittirija Kathaka Kapisthala Maitrajanija
Formuły Jadźurwedy to modlitwy i litanie skierowane do bóstw oraz słowa skierowane do sprzętów rytualnych (uświęcające je). W przybliżeniu połowa formuł jest metryczna, większość z nich zaczerpnięto z Rygwedy. Formuły napisane prozą są oryginalne. Ułożono je zgodnie z porządkiem czynności rytualnych.
Jadźurweda składa się z 40 lekcji (adhjaja), czterdziesta lekcja została dodana znacznie później i jest to upaniszada Iśa (Iśoupaniszada).