W 1802 roku, w okresie sekularyzacji, świątynia stała się miejskim kościołem parafialnym. Klasztor w 1804 roku przekształcono we wspólnotę męską, lecz po sześciu latach doszło do jej rozwiązania. Dawne zabudowania klasztorne funkcjonowały następnie jako fabryka bawełny. Około 1870 roku rozebrano lektorium oddzielające korpus nawowy od prezbiterium. W latach 1913–1917 na terenie dawnego opactwa wzniesiono nowy, neobarokowy ratusz i halę targową. W 2002 roku świątynię włączono do ewangelicko-luterańskiej parafii Herford-Mitte, która powstała z połączenia czterech dotychczasowych wspólnot.
Architektura i wyposażenie Świątynia ma cechy późnego romanizmu i gotyku. Ma formę trójnawowej hali z jednonawowym transeptem. Jest to najstarszy tej wielkości kościół halowy w Niemczech. Rolę reprezentacyjnej elewacji pierwotnie pełniła elewacja południowa, gdyż przed elewacją zachodnią wznosiły się zabudowania klasztorne. W maswerku okna nad kruchtą południowego ramienia transeptu zainstalowanych jest siedem miedzianych dysków (zwanych Siedmioma Słońcami – Sieben Sonnen), nawiązujących do legendy, według której modlitwy do Chrystusa i sześciu świętych: Marii, Pusinny, Waltgera, Oswalda, Kiliana i Burcharda, skutkowały osuszeniem bagna (bagno w średniowieczu było symbolem pogaństwa), co umożliwiło budowę miasta.