Z tym okresem związana jest część zachowanej dekoracji malarskiej wnętrz, wykonywanej na zamówienie krewnych Tartiniego, w tym jego bratanka, kapitana Pietra Bartolomea Tartiniego.
W centralnej części budynku zachowano zbiornik na wodę oraz studnię lub fontannę opatrzoną datą 1821. Data ta wiązana jest z ostatnią większą fazą robót budowlanych prowadzonych przed ukształtowaniem współczesnego wyglądu kamienicy.
W XIX wieku fasadzie nadano neoklasycystyczny charakter. Regularna elewacja zastąpiła wcześniejszy wygląd gotycki i barokowy, dostosowując budynek do przekształcanej w tym czasie reprezentacyjnej zabudowy centrum Piranu.
Konserwacja w XX wieku Kompleksowe prace konserwatorskie i budowlane prowadzono w latach 80. i na początku lat 90. XX wieku. Oficjalne materiały gminy podają lata 1985–1991, natomiast dokumentacja muzealna wskazuje główne etapy restauracji w latach 1988–1992.
Podczas badań odkryto i zabezpieczono malowidła ścienne, dekoracje sufitowe oraz elementy architektoniczne pochodzące z kolejnych faz rozwoju budynku. Prace pozwoliły lepiej rozpoznać historię kamienicy jako obiektu przekształcanego od średniowiecza do XIX wieku.