Stanisław Stankiewicz (ur. 3 lutego 1892 w Tobolsku, zm. w 1973) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 3 lutego 1892 w Tobolsku, ówczesnej stolicy guberni tobolskiej, w rodzinie Jana, powstańca styczniowego, zesłanego na Syberię i Anny z Kitszelów. W 1911 ukończył pięć klas gimnazjum w Tobolsku, a następnie kontynuował naukę w szkole mierniczej w Omsku, którą ukończył w 1915.

14 września 1915 wstąpił do Pawłowskiej Szkoły Wojskowej w Petersburgu. , po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym ze starszeństwem z i wcielony do piechoty armii. Dalszą służbę pełnił w Omsku. Od czerwca 1917 do stycznia 1918 przebywał na froncie, gdzie należał do Związku Wojskowych Polaków 15 Dywizji Strzelców Syberyjskich.

W styczniu 1918 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji. Walczył z bolszewikami w szeregach 2 Legii Rycerskiej. Został awansowany na porucznika i podkapitana oraz dwukrotnie odznaczony amarantową wstążką. Po demobilizacji korpusu (czerwiec 1918) przedarł się przez front bolszewicko-ukraiński, Moskwę, Wołogdę, Perm i front bolszewicko-kołczakowski do Tobolska, gdzie zaciągnął się do 5 Dywizji Strzelców Polskich.