Paolo Angelo Ballerini (ur. 14 września 1814 w Mediolanie, zm. 27 marca 1897 w Seregno) – włoski duchowny rzymskokatolicki, arcybiskup mediolański i łaciński patriarcha Aleksandrii, sługa Boży.
Biografia Młodość i prezbiteriat Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Monzie. 16 lipca 1837 z rąk biskupa pomocniczego Mediolanu Guilelmusa Zerbiego przyjął święcenia prezbiteriatu i został kapłanem archidiecezji mediolańskiej. Następnie został wysłany na dalsze studia na wiedeńskim Frintaneum.
Po ukończeniu studiów w 1840 powrócił do Mediolanu, gdzie został wykładowcą w miejscowym seminarium duchownym. Pisywał także dla prasy katolickiej, od 1850 będąc redaktorem naczelnym L’Amico Cattolico. W 1855 został prowikariuszem, a dwa lata później wikariuszem generalnym archidiecezji mediolańskiej, od grudnia 1857 faktycznie zarządzając archidiecezją w zastępstwie abpa Barttolomeo Carlo Romilliego, który był ciężko schorowany po przebytym udarze.
Episkopat 4 czerwca 1859 cesarz Austrii Franciszek Józef I mianował go arcybiskupem mediolańskim. Tego samego dnia Austriacy ponieśli porażkę w bitwie pod Magentą, co otworzyło wojskom francusko-piemonckim drogę na Mediolan, zajęty przez nie 7 czerwca.