Podczas manifestacji w dniu 1 maja 1927 roku doszło do starcia z żandarmerią konną, w zajściu tym został ranny szablą w głowę, po czym pozostała blizna na całe życie.
W 1930 ożenił się z poznaną córką górnika i razem przenieśli się do Pas-de-Calais w północnej Francji. Tam również podjął pracę w kopalni węgla. Równocześnie też rozpoczął pracę jako już znany działacz partii komunistycznej, pełniąc rolę łącznika polskich pracowników.
W 1936, po wybuchu w Hiszpanii wojny domowej, zgłosił się na ochotnika do wojska, lecz został skierowany do organizacji werbunku i pomocy materialnej dla strony republikańskiej (walczącej z nacjonalistami gen. Franko). W działalności wspierała go również żona. Rozpoczął także działalność we francuskich związkach zawodowych (CGTU). W roku 1938 był delegatem Krajowego Zjazdu Związków Zawodowych Górników Polskich w Lens. Inny charakter przybrała jego działalność po wybuchu II wojny światowej, wówczas, tak jak wszyscy Polacy z jego miejscowości, zgłosił się do wojska. Jednak prowadzenie przez rząd francuski „dziwnej wojny”, a w 1940 utworzenie rządu Vichy zmusiły ich do prowadzenia jedynie działalności konspiracyjnej.