Jej wyróżnikiem jest to, że przepływ ma pochodzić z całego stanu statystycznego i jego struktury modularnej.

Ograniczenia i krytyka Hipoteza czasu termicznego ma charakter programowy i nie daje jednej powszechnie przyjętej recepty na pełną teorię grawitacji kwantowej. Wymaga wyboru stanu fizycznego i algebry obserwabli, a w realistycznych układach kwantowo-grawitacyjnych nie zawsze wiadomo, jaki stan powinien być podstawą konstrukcji. Problemem jest także to, że stany równowagowe i pojęcie temperatury są zwykle definiowane za pomocą pewnej dynamiki, a hipoteza ma właśnie tę dynamikę wyprowadzać z własności stanu.

Eugene Y. S. Chua wskazał, że taka zależność może prowadzić do zarzutu błędnego koła. Jeśli stan termiczny lub równowagę rozpoznaje się dzięki wcześniejszemu pojęciu czasu, trudno następnie użyć ich jako podstawy definicji czasu. W formalizmie algebraicznym stan KMS i przepływ modularny są definiowane strukturalnie, niezależnie od zwykłego zegara laboratoryjnego. Sporne pozostaje jednak, czy taka strukturalna definicja wystarcza do fizycznej interpretacji czasu.