Po śmierci księcia Bolesława bytomskiego w 1355 roku księstwo stało się przedmiotem sporu sukcesyjnego. W 1369 roku zostało podzielone pomiędzy książąt cieszyńskich i oleśnickich, a w 1459 roku ponownie zjednoczył je książę Konrad IX Czarny.
Po wygaśnięciu oleśnickiej linii Piastów ziemia bytomska powróciła do Korony Czeskiej. W kolejnych dziesięcioleciach znajdowała się m.in. w posiadaniu książąt opolskich i margrabiów brandenburskich z linii Ansbach.
Przejęcie przez Hencklów von Donnersmarcków
Po klęsce czeskiego powstania stanowego i bitwie na Białej Górze cesarz Ferdynand II skonfiskował dobra Jana Jerzego Hohenzollerna. W 1623 roku ziemię bytomską i bogumińską przekazano w zastaw Łazarzowi I Hencklowi von Donnersmarckowi, który udzielał dworowi habsburskiemu pożyczek.
Po śmierci Łazarza I jego wierzytelności i prawa przejął syn Łazarz II. W 1629 roku uzyskał dziedziczne prawa do bytomskiego i bogumińskiego państwa stanowego, które od tego czasu pozostawały w posiadaniu jego rodziny.
Własność ziemi bytomskiej została następnie podzielona pomiędzy potomków Łazarza II.