Władysław złożył swoją kandydaturę na króla Węgier pod wpływem czeskich doradców, którzy widzieli w tym szansę na zakończenie sporów terytorialnych pomiędzy Węgrami a Czechami. Było to poprzedzone tajnym porozumieniem pomiędzy czeskimi i węgierskimi możnowładcami, którzy jeszcze przed śmiercią Macieja rozważali jego przyszłościowe powołanie na tron. Kandydatura Władysława II opierała się na koncepcji Macieja o zjednoczeniu Czech i Węgier. 9 kwietnia 1490 do Wiednia przybył biskup Waradyński Jan Filipiec, zwolennik unii czesko-węgierskiej. Budowę poparcia dla Władysława zaczął od przekonania duchownych członków rady koronnej: oraz Tamása Bakócza, a następnie ci trzej biskupi budowali stronnictwo Władysława pozyskując stronników. Następnym zwolennikiem Władysława okazał się palatyn Węgier Stefan Zápolya, z którym zawarto układ zakładający odkupienie od Polski miast spiskich, które miały trafić do majątku Zápolyów oraz dożywotnie przekazanie miasta Kromieryż. 8 maja zwołano sejm w Pradze, który powołał pospolite ruszenie w razie potrzeby interwencji zbrojnej na Węgrzech. Możnowładcom węgierskim z Filipcem na czele udało się przekonać królową Beatrycze, która przekazała 12 tysięcy florenów jako wsparcie elekcji Władysława.