Od południa przylega kruchta wzniesiona z cegły na rzucie prostokąta, a od północy znajduje się zakrystia, także na rzucie prostokąta. Łuk tęczowy był pierwotnie półkolisty, został przekszałcony w ostry w XV wieku. Stropy płaskie z drewna. Wyposażenie historyczne nie zachowało się, mimo, że przetrwało II wojnę światową. W latach 60. XX wieku były widoczne resztki polichromii z 2. połowy XVI wieku na retabulum ołtarzowym. Zaginął kielich liturgiczny z pateną z 1577 roku (był odnotowany podczas inwentaryzacji w 1939 roku), na stopie znajdowały się herby Gablenz i Wulfen. Najstarsze drewniane drzwi z zamkiem skrzynkowym znajdują się w kruchcie i pochodzą z XIX wieku, pozostałe drzwi są z okresu odbudowy kościoła. Zachowały się niektóre epitafia i kilkanaście nagrobków, m.in. epitafium pastora Christiana Adolpha z XVII wieku.

Świątynia jest ogrodzona kamiennym murem z 1882 roku z budynkiem bramnym z XV wieku służącym także jako dzwonnica. Wieńczy ją wiatrowskaz w kształcie głowy smoka z inskrypcją datacyjną: 1781. Otoczenie kościoła służyło za cmentarz w obrębie murowanego ogrodzenia wokół niego. Przy kościele stoi kaplica grobowa rodziny Rotzlerów, wzniesiona w 2.