Franciszek Szymik (ur. 25 stycznia 1914 w Cieszynie, zm. 11 marca 1979 w Gliwicach) – polski inżynier elektryk, naukowiec, nauczyciel akademicki.
Życiorys Urodził się w rodzinie Franciszka (1880–1959) i Marii (1886–1962). Ukończył gimnazjum w Cieszynie. W latach 1932–1938 studiował na Wydziale Mechanicznym (Oddział Elektryczny) Politechniki Lwowskiej. W latach 1939–1946 był pracownikiem energetyki okręgu lwowskiego.
Po repatriacji do Gliwic brał udział w odbudowie energetyki na terenie Górnego Śląska. W 1946 r. podjął pracę w gliwickim Zakładzie Elgór, następnie tamże w Zakładzie Energetycznym. Od 1949 r. równocześnie pracował w Katedrze Sieci Elektrycznych Politechniki Śląskiej. Od 1954 r. zajmował się wyłącznie pracą dydaktyczną na tej uczelni. W 1956 r. po zatwierdzeniu przez Ministra Szkolnictwa Wyższego wniosku Senatu Politechniki Śląskiej otrzymał tytuł zastępcy profesora. W 1958 r. uchwałą Rady Wydziału Elektrycznego uzyskał tytuł doktora nauk technicznych za pracę pt. Zagrożenie awaryjne sieci pracującej w warunkach zabrudzeniowych (promotor: prof. dr inż. Zbigniew Jasicki). W 1965 r. otrzymał nominację Rady Państwa na profesora nadzwyczajnego.