Agnieszka Kluba zauważa natomiast, że utwory te można rozpatrywać nie tylko jako nowele, lecz również jako odmianę poematu prozą.
Ewa Kiełb i Piotr Robak interpretują „Żywy telegraf” jako krytykę pozornej filantropii. Zwracają uwagę, że przedstawiciele wyższych warstw społecznych ograniczają się do deklaracji i rozpowszechnienia apelu prasowego, natomiast rzeczywistą pomoc sierotom niesie dopiero ubogi robotnik. Podobnie Tadeusz Budrewicz podkreśla ironię utworu: mimo współczucia okazywanego przez osoby zamożne, rzeczywistej pomocy sierotom udziela dopiero ubogi robotnik, co przeciwstawia deklaratywną filantropię bezinteresownemu działaniu.
Zdaniem Kiełb i Robaka utwór wpisuje się w charakterystyczny dla twórczości Prusa sposób przedstawiania dobroczynności. Badacze zwracają uwagę, że w wielu swoich utworach, pisarz najczęściej przypisuje autentyczną szlachetność ludziom prostym i ubogim, natomiast z goryczą ukazuje filantropów, dla których działalność dobroczynna staje się przede wszystkim okazją do budowania własnego prestiżu.
Budrewicz zwraca też uwagę na symetryczną strukturę opowiadania, a także na samo ogłoszenie prasowe, które pełni funkcję nie tylko fabularną i ironiczną, lecz także kompozycyjną, stanowiąc punkt zwrotny noweli.
Przypisy
Kategoria:Twórczość Bolesława Prusa Kategoria:Polskie nowele Kategoria:Utwory literackie z 1884