Atharwaweda (sanskr. trl. Atharvaveda) – jeden z czterech zbiorów (sanhita) hymnów, wchodzących w skład Wed, zawiera głównie teksty magiczne (formuły magiczne, zaklęcia i egzorcyzmy) i teksty związane z rytuałami (królewskimi i odnoszącymi się do ogniska domowego).
Etymologia Najstarsza nazwa Atharwawedy brzmiała Atharwangirasas – czyli Atharwanowie i Angirasowie. Pierwsi to ród mitycznych, półboskich kapłanów wywodzących się od Atharwana, który zajmował się praktykami zapewniającymi pomyślność, ale i posiadał umiejętność uśmiercania czarami wrogów. Angirasowie („synowie nieba i bogów”) zaś to mędrcy i mityczni kapłani ognia, jednocześnie wykonawcy „wrogich praktyk magicznych”, wzywani w Atharwawedzie, aby odwracali zło i nękali wrogów. Nazwa Atharwangirasas odzwierciedla podwójny charakter tej sanhity, która zawiera część „pomyślną” i „straszną”. Z biegiem czasu wyłoniła się nazwa krótsza, wywodząca się od pierwszego członu nazwy wcześniejszej.
Linie przekazu (śakha) Z przekazów tradycji wedyjskiej, znanych jest dziesięć szkół (śakha) AtharwawedyModak (1993), s.