W 1907 był dyrektorem zespołu teatralnego w Zakopanem. Następnie, w sezonie 1907/1908 otrzymał angaż w Lublanie jako reżyser operetki. Po powrocie, wraz z Bolesławem Bolesławskim kierował teatrem w Lublinie (1908), po czym grał w Kijowie (1909) oraz Warszawie (1910, teatr Bagatela). W stolicy kierował również Teatrem Popularnym (1910), a następnie występował jako „komik operetkowy” w Poznaniu (1911–1914).
Po powrocie do Warszawy, w latach 1914–1915 prowadził wraz z Leopoldem Morozowiczem Teatr Artystów. Po wybuchu I wojny światowej i wkroczeniu Niemców do miasta w sierpniu 1915 roku, został przez nich aresztowany i stracony pod zarzutem szpiegostwa.
Przypisy
Kategoria:Dyrektorzy teatrów w Polsce Kategoria:Ofiary I wojny światowej Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni Kategoria:Polscy śpiewacy klasyczni Kategoria:Urodzeni w 1869 Kategoria:Zmarli w 1917