W latach 1935–1943 pracował w Wydziale Finansowym Zarządu Miejskiego w Kielcach, potem do 1945 jako kasjer miejski.
W styczniu 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, znalazł się w prezydium Komitetu Miejskiego PPR w Kielcach i uczestniczył w posiedzeniu Miejskiej Rady Narodowej. Od 15 lutego do listopada 1945 sprawował funkcję wiceprezydenta Kielc, a od 20 sierpnia 1945 pełnił obowiązki prezydenta w związku z zarzutami nadużyć wobec Tadeusza Zareckiego. 29 listopada 1945 został wybrany prezydentem miasta pomimo sprzeciwu PPS. Na czas jego kadencji przypadł m.in. pogrom kielecki. W sierpniu 1947 kielecka Komisja Specjalna do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym wszczęła postępowanie w jego sprawie, 5 września 1947 tymczasowo przekazał swoje obowiązki przewodniczącemu MRN w Kielcach po naciskach ze strony władz partyjnych. Następnie na wniosek Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach Minister Administracji Publicznej odmówił zatwierdzenia jego kandydatury (wobec formalnego wymogu wyższego wykształcenia przewidzianego jeszcze w ustawie regulującej pracę samorządu z 1933). Łukawski sprzeciwiał się swojemu odwołaniu i nie uznawał go, usiłując wykorzystać wpływy wśród radnych i działaczy PPR.