Po zakończeniu wojny obszar znalazł się pod administracją jugosłowiańską, jednak jego przynależność państwowa pozostawała przedmiotem sporu między Jugosławią i Włochami. W 1947 roku utworzono Wolne Terytorium Triestu, którego strefa B obejmowała Koper, Izolę i Piran oraz ich zaplecze. Po podpisaniu memorandum londyńskiego w 1954 roku strefa B została przekazana pod jugosłowiańską administrację cywilną, a traktat z Osimo z 1975 roku ostatecznie potwierdził przebieg granicy.
Powojenne zmiany granic, systemu politycznego i stosunków własnościowych wywołały wieloletnie migracje z Istrii. Region opuściła znaczna część ludności włoskojęzycznej, a także część mieszkańców identyfikujących się inaczej, natomiast do nadmorskich miast napływali ludzie z interioru słoweńskiego oraz innych republik Jugosławii. Liczby odnoszące się do całego exodusu istryjsko-dalmatyńskiego nie mogą być automatycznie przypisywane wyłącznie obszarowi Istrii Słoweńskiej.