Z czasem wykształcił się oficjalny ryt konsekracji dziewic (consecratio virginum), który zachował się w Kościele rzymskokatolickim i prawosławnym. Włączono do niego elementy tradycyjnych zaślubin: wręczenie welonu (wywodzącego się z rzymskiego flammeum) oraz obrączki, która od VII wieku jest symbolem mistycznych zaślubin z Synem Bożym. W liturgii konsekracyjnej modlitwa podkreśla ten związek słowami:

Teologia oblubieńcza odgrywa dziś kluczową rolę w życiu m.in. katolickich, luterańskich i anglikańskich mniszek oraz sióstr zakonnych.

Średniowieczny rozwój mistyki oblubieńczej thumb|left|Mistyczne wizje św. Bernarda z Clairvaux ukształtowały średniowieczną teologię oblubieńczą. Najwyższym celem średniowiecznej mistyki była unio mystica – zjednoczenie z Bogiem. Doświadczenie to nabrało cech mistycznych zaślubin, w których to, co święte, łączyło się z głębokim, nierzadko pełnym uniesień pragnieniem miłości.