W teologii pojęcia ordo salutis używa się często w odróżnieniu od historia salutis („historia zbawienia"), z którą związana jest większość narracji biblijnej, rozpatrująca zbawienie z obiektywnego, historycznego punktu widzenia (odkupieńcze dzieło Chrystusa w historii, dokonane raz na zawsze).
Podłoże biblijne
Sekwencja ordo salutis została naszkicowana w Nowym Testamencie przez apostoła Pawła, gdy w Liście do Rzymian wymienia on poszczególne etapy, przez które Bóg realizuje swój plan zbawienia:
Ponieważ Bóg istnieje w wieczności, z teologicznego punktu widzenia Jego przedwiedza i predestynacja nie są działaniami następującymi po sobie w czasie, lecz logicznymi aspektami Jego postanowienia. Zbawienie to proces, w którym ordo salutis (choć bywa wyobrażane jako ciąg zdarzeń w czasie) jest traktowane w dużej mierze jako porządek przyczynowo-skutkowy lub logiczny (np. skuteczne powołanie powoduje odrodzenie, które wywołuje wiarę i upamiętanie, co z kolei przynosi usprawiedliwienie).
Historia pojęcia
Mimo że kwestia logicznego porządku zbawienia była rozważana już w starożytności (np.