Studiowała nauki przyrodnicze na Uniwersytecie w Berlinie oraz Uniwersytecie w Heidelbergu. Jako jedna z pierwszych kobiet w Niemczech formalnie uczęszczających na uniwersytet, musiała uzyskiwać specjalne zezwolenia od każdego profesora na udział w wykładach. 5 marca 1904 roku obroniła doktorat na Uniwersytecie w Heidelbergu na podstawie pracy "Beiträge zur Kenntnis von Difflugia urceolata Carter" (niem. O pierwotniaku Difflugia urceolata), stając się 37. kobietą doktoryzowaną na tej uczelni i szóstą na Wydziale Nauk Przyrodniczych.
W 1907 roku rozpoczęła pracę jako asystentka w Królewskim Instytucie Badawczym i Kontrolnym zaopatrzenia w wodę w Berlinie. W lutym 1916 roku wstąpiła do Cesarskiego Urzędu Zdrowia. Po 1919 roku kierowała Laboratorium Protozoologicznym w Berlinie-Dahlem, będąc jedną z nielicznych kobiet w randze radcy rządowego (Regierungsrat). W latach 1926-1929 na zaproszenie rządu holenderskiego prowadziła badania nad chorobą Weila (leptospirozę) w Holenderskich Indiach Wschodnich (Bali, Sumatra, Jawa), gdzie nawiązała przyjaźń z niemiecko-holenderskim biologiem Wilhelmem Schüffnerem. Po powrocie pracowała m.in.