Centralny Polski Komitet Wyborczy (lit. Lenkų centrinis rinkimų komitetas) – organizacja wyborcza mniejszości polskiej w Republice Litewskiej. Założona w 1922 roku; w innych formach istniała już od 1920 roku. Jedyna wyborcza organizacja mniejszości narodowych i etnicznych, która zdobyły mandaty we wszystkich demokratycznych wyborach do Sejmu międzywojennej Republiki Litewskiej.

Wybory w 1920 roku mały|Ksiądz Bronisław Laus należący do frakcji polskiej O powołaniu polskiego komitetu wyborczego i wystawieniu odrębnej polskiej listy do Sejmu zadecydował 18 lutego 1920 roku zjazd polskich ziemian, który odbył się w Kownie. Wyłoniony komitet wyborczy został zarejestrowany w marcu 1920 roku (na miesiąc przed głosowaniem), co skutkowało skróceniem czasu na agitację wyborczą. W wyborach na listę Polskiego Komitetu Wyborczego padło niecałe 33 000 głosów, co przełożyło się na trzy mandaty parlamentarne w Sejmie Ustawodawczym (na łączną liczbę 112 mandatów), które zdobyli Adolf Grajewski, Jan Krasowski i Roman Zaremba. Jeszcze przed zwołaniem pierwszego powiedzenia Sejmu dwaj ostatni zrzekli się mandatów na rzecz księdza Bronisława Lausa i robotnika Antoniego Śnielawskiego. Decyzję tę tłumaczono koniecznością zagwarantowania demokratycznego charakteru zdominowanej wcześniej przez ziemian mniejszości polskiej w Sejmie.