Polska frakcja sprzeciwiła się przeniesieniu litewskiej stolicy do Wilna, opowiadając się za samostanowieniem mieszkańców regionu w sprawie jego przynależności państwowej.
W związku z kryzysem w relacjach polsko-litewskich spowodowanym buntem Żeligowskiego i powstaniem Litwy Środkowej relacje między polskimi a litewskimi posłami uległy pogorszeniu. Wiosną 1921 roku posłowie polskiej frakcji podpisali skierowany do Ligi Narodów memoriał, który zawierał skargę na rząd Litwy w związku z fałszowaniem wyników wyborowych sejmowych, usuwaniem języka polskiego z życia publicznego i szkół, dążeniem do likwidacji polskiej własności prywatnej itp. Na posiedzeniu sejmowym 6 lipca 1921 roku Mykolas Krupavicius nazwał Polaków „wszami naszego litewskiego narodu”, zaś na fali nastrojów antypolskich poseł Antoni Śnielawski został pobity, a ksiądz Bronisław Laus został zraniony rzuconym przez Jonasa Bildusasa krzesłem. Wobec braku reakcji prezydium Sejmu polscy posłowie na łamach Gońca Kowieńskiego ogłosili wycofanie się z prac Sejmu i do końca jego kadencji nie wzięli udziału w ani jednym posiedzeniu.