spektakl Woda w usta (2022) we Wrocławskim Teatrze Współczesnym, traktujący o problemie dorastania w rodzinie dotkniętej uzależnieniem.

Na scenie Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi inscenizowała Wassę Żeleznową Maksima Gorkiego z Gabrielą Muskałą w roli tytułowej (2016). Z aktorką współpracowała także w Teatrze Narodowym w Warszawie, gdzie zrealizowała Jak być kochaną wg Kazimierza Brandysa w adaptacji Małgorzaty Maciejewskiej z Gabrielą Muskałą w głównej roli Felicji i Janem Fryczem w roli Wiktora (2019). Skupiając się na wewnętrznym pejzażu bohaterki przedstawienie stało się terytorium badawczym mechanizmów pamięci i traumy. Felicja w spektaklu Frankiewicz nie rozpamiętuje – jak w prozie Brandysa czy obrazie filmowym Hasa – zdarzeń sprzed lat, lecz niebywale gwałtownie, pierwszy raz w życiu, je przeżywa. Podróż, do jakiej zaprosiła reżyserka Felicję, to nic innego jak hipnotyzujący spektakl „powrotu realnego” (…) Zasadnicze pytanie o to, „jak być kochaną”, stanowi w istocie kwestię stricte metafizyczną i romantyczną. Jest pytaniem o to, jak „przeżyć” miłość niespełnioną, a więc jak wytrwać w rozłączeniu – po śmierci lub odejściu ukochanej osoby. Wreszcie też – jak konfrontować się z widmową (nie)obecnością tego, co traumatyzujące, i samej traumy.