Celebracja życia? A jak inaczej określić scenę wesela, w której aktorki porywają kolejnych widzów i widzki do wspólnego radosnego tańca wokół całej sceny? [Przemysław Gulda „Bardzo czuła Nieczułość”]
Kontynuując współpracę z Teatrem Narodowym w Warszawie wyreżyserowała Piknik pod Wiszącą Skałą wg Joan Lindsay oraz nagrodzony w pierwszej edycji konkursu o Nagrodę Dramaturgiczną im. Tadeusza Różewicza Feblik Małgorzaty Maciejewskiej. Kobieta u Frankiewicz zwykle walczy o siebie, a czasem i z sobą, chce pełnym głosem wypowiadać swe pragnienia. Daje też sobie prawo do słabości. A przy tym bywa w centrum opresji, próbując się z niej wydobyć. Jest medium tych inscenizacji i sprawia, że często stają się one obrazami formacyjnymi.(…) Frankiewicz idealnie tłumaczy brawurowe obrazy ze sztuki Maciejewskiej na język teatru, nadając przedstawieniu potoczystość opowieści inicjacyjnej, złączonej z thrillerem i ludową baśnią. [Jacek Wakar „Krzyk we mnie wielki wzbiera”]