Ustawa o ochronie przyrody (II RP) – określała jakie twory przyrody podlegają ochronie, w tym ziemia, wody, zwierzęta, rośliny, minerały, skamieniałości, których zachowanie leżało w interesie publicznym ze względów naukowych, estetycznych, historycznych, pamiątkowych albo też ze względu na swoiste cechy krajobrazu, i które władza państwowa uznała za podlegające ochronie.

Regulacje prawne w sprawie ochrony przyrody Ustawa o ochronie przyrody przyjęta w 1934 r., po raz pierwszy kompleksowo określała zasady ochrony przyrody w skali całego państwa, ustanawiała podstawowe instytucje ochrony przyrody oraz tworzyła fundament prawny całego systemu ochrony przyrody w PolsceUstawa z dnia 10 marca 1934 r. o ochronie przyrody. Dz. U. 1934 nr 31 poz. 274.

Cele ochrony przyrody Ustawa z 1934 r. o ochronie przyrody przewidywała szeroki katalog środków prawnych służących zachowaniu cennych elementów środowiska naturalnego. Celem ochrony było przede wszystkim zabezpieczenie obiektów i obszarów przyrodniczych przed ich zniszczeniem lub przekształceniem, poprzez wprowadzenie czasowych bądź bezterminowych ograniczeń w zakresie ingerencji człowieka.