Istotnym elementem systemu ochrony było także ograniczenie obrotu chronionymi obiektami. Ustawa zakazywała ich zbywania, nabywania, przewożenia oraz wywożenia za granicę bez stosownego zezwolenia, co miało przeciwdziałać nielegalnemu pozyskiwaniu i wywozowi cennych okazów przyrodniczychJerzy Nowak, Prawne podstawy ochrony przyrody i pejzażu w Polsce, Współczesna Myśl Prawnicza, 1939, nr 6, s. 21-25..
Przepisy obejmowały ponadto ochronę krajobrazu poprzez zakaz umieszczania na chronionych obiektach i terenach tablic, napisów oraz reklam, a także możliwość ograniczania działalności inwestycyjnej. W szczególności dopuszczano zakaz wznoszenia budowli, lokalizacji zakładów przemysłowych, handlowych i innych obiektów mogących naruszać walory przyrodnicze lub krajobrazowe.
Ustawa przewidywała także możliwość podejmowania przez organy państwowe czynnych działań ochronnych. Obejmowały one wykonywanie urządzeń i prac służących zachowaniu lub odtworzeniu walorów przyrodniczych, takich jak budowa wałów, regulacja stosunków wodnych, zalesianie, wprowadzanie odpowiedniej roślinności, budowa ogrodzeń oraz umieszczanie oznakowania informującego o objęciu danego obiektu lub obszaru ochronąJan Pawlikowski, Rozbudowa prawnych podstaw ochrony przyrody w Polsce, Ochrona Przyrody, 1934, Rocznik 14, s.1-8. . .