Salon Walendowskich, nazywany także salonem u Walendowskich, Salonem Kultury Niezależnej lub przez gospodarzy „świetlicą” – niezależny ośrodek życia kulturalnego i politycznego działający w latach 1976–1979 w mieszkaniu Anny Erdman i Tadeusza Walendowskiego przy ul. Puławskiej 10 m. 35 w Warszawie.
W Salonie organizowano spotkania z pisarzami, poetami, publicystami, aktorami, muzykami oraz przedstawicielami opozycji demokratycznej. Spotkania odbywały się poza kontrolą państwowych instytucji kultury i cenzury. Salon został określony przez Tomasza Wołka jako jeden z najważniejszych w PRL ośrodków wolnej myśli i kultury niezależnej. Anna Bikont i Joanna Szczęsna nazwały go najsłynniejszą instytucją niezależnego życia kulturalnego lat 70. XX wieku.
Powstanie Bezpośrednim impulsem do rozpoczęcia działalności Salonu było odwołanie zaplanowanego na 30 listopada 1976 wieczoru autorskiego Stanisława Barańczaka w domu kultury na warszawskim Bródnie. Barańczak należał do założycieli Komitetu Obrony Robotników i był objęty zakazem publikowania. Tadeusz Walendowski zaproponował zgromadzonej publiczności przeniesienie spotkania do swojego mieszkania przy ul. Puławskiej.