Historia Rozwój letnisk W Polsce rozwój sezonowego budownictwa wypoczynkowego wiązał się początkowo z powstawaniem miejscowości letniskowych wokół dużych miast oraz w regionach uzdrowiskowych i górskich. W drugiej połowie XIX i na początku XX wieku rozwój kolei umożliwił mieszkańcom miast regularne wyjazdy do miejscowości położonych wzdłuż linii podmiejskich.
W okresie międzywojennym wyjazd na letnisko stał się elementem stylu życia części inteligencji i klasy średniej. Pobyt trwał często kilka tygodni, a rodziny wynajmowały pokoje w domach miejscowych mieszkańców, całe wille albo budynki wznoszone specjalnie z myślą o sezonowych gościach.
Dom letniskowy nie musiał być wówczas niewielką konstrukcją pozbawioną wygód. W miejscowościach takich jak Otwock, Milanówek, Konstancin, Podkowa Leśna czy Zalesie Górne powstawały rozbudowane drewniane i murowane wille, których program użytkowy oraz forma architektoniczna zbliżały je do domów mieszkalnych.
Okres powojenny Po 1945 roku wiele przedwojennych willi letniskowych utraciło sezonowy charakter. Zniszczenia wojenne, przesiedlenia i niedobór mieszkań sprawiły, że budynki dzielono na lokale, dokwaterowywano do nich nowych mieszkańców i wykorzystywano do stałego zamieszkaniaMikołaj Krupa, Brda. Wczasy z fabryki, Wydawnictwo Inna Warszawa, Warszawa 2026, s. 19–24, ISBN 978-83-952717-3-1..