Definicja jest krótsza niż w ustawie z 1974 roku i nie uzależnia kategorii budynku od jego położenia na wsi ani od użytkowania wyłącznie przez właściciela i jego rodzinę; podstawowym kryterium pozostaje przeznaczenie do okresowego wypoczynku.

Prawo budowlane posługuje się tą kategorią między innymi przy określaniu procedur dotyczących wolno stojących, parterowych obiektów rekreacyjnych. Przepisy przewidują szczególne rozwiązania dla budynków o powierzchni zabudowy do 35 m² oraz większych niż 35 m², lecz nieprzekraczających 70 m², jeżeli spełniają wskazane wymagania konstrukcyjne i dotyczące liczby obiektów na działceUstawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, tekst jednolity: Dz.U. 2024 poz. 725, art. 29 ust. 1 pkt 16..

Określenia „dom całoroczny” i „dom letniskowy całoroczny” odnoszą się zwykle do standardu technicznego, w szczególności ocieplenia, ogrzewania i instalacji umożliwiających korzystanie z budynku zimą. Nie są jednak samodzielnymi kategoriami zdefiniowanymi w przepisach technicznych;